งานช่างเล็กๆ แต่จำเป็นยังไม่สิ้นสุด ขนำ น้อยๆ ที่สร้างขึ้นในจุดประสงค์แรก ตั้งใจไว้ใช้งานชั่วคราว ก่อนจะสร้างเพิงพักง่ายๆ แต่ถาวรกว่านี้ ก็กลายเป็นการผัดผ่อนไปเรื่อยๆ ในช่วงเศรษฐกิจฝืดๆ กับการระบาดของโควิด ที่ยังไม่มีท่าทีจะเบาลงสักเท่าไหร่เลย เงินทองสำรองที่เก็บหอมรอบริมเอาไว้ ก็ต้องเก็บไว้ให้มั่นกว่าเดิม จะปล่อยออกไปหนักๆ เกรงว่าจะไม่ได้กลับมา ก็เลยต้องซ่อมแซม ซ่อมบำรุง ขนำ กันไปเรื่อยๆ สักพักก่อน วันหน้าวันหลังค่อยขยับขยาย เมื่อพร้อมกว่านี้ แต่อย่างน้อย ต้นทุเรียนที่ตั้งใจปลูก และดูแลอย่างดี (ตามความสามารถ) ก็ยังไม่ตายไป กำลังใจก็ยังดีอยู่
เอ้า ซ่อมแซมกันต่อไป อย่างได้ท้อ อย่าได้ถอย วันนี้ตั้งเสาเพิ่มอีกหนึ่งต้น ใช้เสาปูนเหมือนเดิม แล้วมัดไม้ไผ่ติดกับเสาปูน กะความสูงมากกว่า 2 เมตร นิดหน่อย ไว้ผูกยึดไม้ไผ่ ที่เอาไว้รองรับผืนผ้าใบ กับสแลนพลางแสงชนิด 80% เท่านี้ก็เย็นๆ สบายๆ พอสมควร ก็ยังดีกว่านั่งตากแดดล่ะนะ จริงไหม ค่อยๆ มัด ค่อยทำไป ทำคนเดียว ทำไมจะทำไม่ได้ งานแค่นี้เอง ยกฝั่งโน้นนิด ฝั่งนี้หน่อย แล้วค่อยๆ มัดเชือกพยุงเอาไว้ ขยับไปทีละด้าน งานก็เสร็จ แต่ยังไม่เรียบร้อย หมดแรง หมดวันเสียก่อน พรุ่งนี้ค่อยมาทำต่อ
