ตัดหญ้าในฟาร์ม สวนทุเรียน เล็กๆ ที่มีทุเรียนเพียงแค่ 50 ต้น ตัดหญ้าด้วยเครื่องตัดหญ้าแบตเตอรี่ ไม่เสียเงินค่าน้ำมันซักบาท ตั้งแต่เริ่มลงมือปลูก จนกระทั่งปัจจุบัน ที่หญ้าขึ้นเต็มพื้นที่ฟาร์มแล้ว ก็ยังใช้เครื่องตัดหญ้าแบตเตอรี่เหมือนเดิม แต่ก็แก้ไข ปรับปรุงเรื่อยมา เพื่อให้ใช้งานได้ยาวๆ และตรงกับความต้องการส่วนตัว เพราะเครื่องตัดหญ้าที่เห็นขายๆ กันอยู่ มันไม่ตรงกับความต้องการของตัวเอง
สภาพในฟาร์มที่เห็นนี้ เป็นสภาพหลังจากกลับมาจากกรุงเทพ หลังจากทิ้งไป 1 เดือน แล้วตัดหญ้าหมดทั้งฟาร์ม ตลอดพื้นที่ ทั้งบนโคกทุเรียน และพื้นสวน ด้วยเครื่องตัดหญ้าแบบ DIY ที่ทำเอง กับมือ แม้มันจะไม่ไวเท่ากับเครื่องตัดหญ้าแบบเครื่องยนต์ แต่ก็ช้ากว่ากันไม่มากนักหรอก ไม่ต้องทนกับกลิ่นน้ำมัน ควันท่อไอเสีย ที่ตัดหญ้าหลายชั่วโมง จะหมดแรง เวียนหัวทุกทีไป ก็คาดเดาได้ไม่ยากว่า มาจากควันท่อไอเสียนั่นแหละ แต่มาใช้เครื่องตัดหญ้าแบตเตอรี่นี้ แบตหมดก็ชาร์จด้วยแผงโซล่าเซลที่มีอยู่ในฟาร์ม ไม่เสียเงินค่าไฟ ไม่เสียค่าน้ำมัน สะดวก และสบายดีออก เสียงก็เบา ควันก็ไม่มี สบายหู สบายจมูกด้วย
โคกทุเรียนที่เป็นหญ้าคา มีหญ้าคาขึ้นจนเต็มโคก ก็จะเติบโตได้เร็ว ได้ไวกว่าหญ้าชนิดอื่นๆ ตัดไปไม่กี่วัน ก็ยาวขึ้นมามากแล้ว คนถึงได้เกลียด ได้กลัวหญ้าคากันนัก แต่สำหรับที่นี่นั้น เรายอมรับได้ ขึ้นมาเราตัด ดีกว่าไม่มีหญ้าเกิดขึ้นเลย เหมือนกับตอนแรกๆ ที่มาทำสวน ทำฟาร์มที่นี่ มันดูแห้งแล้งมากๆ ลมพัดมาทีนึง ฝุ่นก็ฟุ้งกระจาย เพราะหน้าดินไม่มีอะไรปกคลุมอยู่เลย แบบนั้นสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่เรียกว่า จุลินทรีย์จะอยู่อาศัยได้อย่างไร
ขนำน้อยๆ ที่ทำเอาไว้หลบแดด หลบฝนได้บ้าง ตั้งแต่ช่วงปลูกทุเรียนใหม่ๆ อยู่มาได้จนป่านนี้ แต่ไม้ไผ่ก็หักไปหลายท่อนอยู่ สภาพจึงเป็นแบบที่เห็น อยู่พักอาศัยหลบแดดไม่ได้แล้ว ลมพัดมาแรงๆ อาจจะทับใส่หัวได้ ไว้ว่างๆ จะมาซ่อมแซม แก้ไข เอาไว้เป็นซุ้มเพาะพันธุ์ ปลูกต้นไม้อีกที
แม้ว่า การตัดหญ้าจะใช้เวลามาก เมื่อเทียบกับการใช้ยาฆ่าหญ้า แต่มันมีประโยชน์มากกว่าซะอีก เพราะเป็นที่อยู่อาศัยของจุลินทรีย์สารพัด ทั้งชนิดดี และไม่ดี จำได้ว่า ผู้หลักผู้ใหญ่ เคยคุยให้ฟังว่า ป่าที่ถูกถางมาเป็นส่วน หลายๆ ที่ หลายๆ แห่งในจังหวัดจันท์นี้ เริ่มต้นปลูกผลไม้อะไรก็ตาม มันจะงดงาม และให้ผลผลิตดีทุกแปลง จนเค้าเรียกกันว่า ดินมหัศจรรย์ ซึ่งมันมาจากความสมบูรณ์ของชีวิต ที่เกื้อกูลกันอยู่ในป่า จุลินทรีย์เล็กๆ คอยย่อยอาหาร ส่งให้กับต้นไม้ใหญ่ แต่มายุคนี้ เรานิยมที่จะฉีดยาฆ่าหญ้า เพราะเรื่องเดียวเลย คือ เร็ว จะได้เอาเวลาไปทำอย่างอื่น แต่สิ่งที่ตามมาก็คือ โรคในดินมันเยอะขึ้น เพราะจุลินทรีย์ดีๆ ที่เกาะตามรากหญ้ามันตายไปหมดแล้ว เหลือแต่จุลินทรีย์ไม่ดี ที่คอยย่อยสลายซากหญ้าที่ตายลงจากยาฆ่าหญ้า
เครื่องตัดหญ้าแบบเครื่องยนต์ หรือแบบแบตเตอรี่ ที่สะพายบ่า มันจะมีความยาวของก้านเครื่องตัดหญ้า เข้ามาเกี่ยวข้อง เวลาที่ตัดหญ้าบนโคกทุเรียน จะทำงานไม่ถนัด ตัดหญ้าข้างๆ โคกทุเรียน ก็ยาก เพราะความเอียง และความสูงของโคก ก็เลยลงมือทำเครื่องตัดหญ้าแบตเตอรี่ขึ้นมาใช้ ทีแรกว่าจะทำเอาไว้เน้นตัดหญ้าบนโคกทุเรียน ไปๆ มาๆ ก็ใช้งานกันยาวๆ ตัดหมดทั้งสวนเลย เพราะความแรงมันพอได้อยู่เหมือนกัน ถ้าหญ้ายาวมากๆ ก็ช้าหน่อยแต่ถ้าหญ้าไม่ยาวมาก คือ ตัดไปเรื่อยๆ วันละนิด วนๆ ไป งานก็ไม่หนัก และตัดง่ายมาก
ส่วนมาก เรื่องของการตัดหญ้า จะบอกว่า หญ้ายังไม่ยาวเลย แบบนี้ตัดแปร๊บเดียวก็เสร็จ เพราะเครื่องตัดหญ้าแรง เครื่องตัดหญ้าดี ตัดหญ้าง่าย ก็เลยกลายเป็นว่า ทิ้งให้ยาวมากๆ แล้วค่อยตัด แล้วก็บอกว่า หญ้ายาว ตัดยาก อ้าววว แล้วกัน ตกลงว่ายังไง แต่สำหรับผม สำหรับฟาร์มเพียรแห่งนี้ ใช้เครื่องตัดหญ้าเล็กๆ ที่ใช้แบตเตอรี่ ก็ต้องอาศัยความเพียร ตัดไปเรื่อยๆ วันละนิดวันละหน่อย ไม่ต้องรอให้ยาวมาก ยกเว้นช่วงที่หนีเข้ากรุงเทพไปเป็นอาทิตย์ๆ นั่นแหละ ก็ต้องทำใจนิดนึง ตอนกลับมาที่ฟาร์ม ต้องตัดหญ้ายาวๆ และยากหน่อย
สวนที่ตัดหญ้าเสร็จใหม่ๆ มันก็สวยดีนั่นแหละ แต่ที่ฟาร์มแห่งนี้ ช่วงแรกๆ ที่ปลูกทุเรียน บนโคกทุเรียนก็ไม่มีหญ้า พื้นล่างก็มีแต่ฝุ่นดิน พอหญ้าเริ่มขึ้นบ้าง ดีใจน่าดู แต่เวลาตัดหญ้า ก็จะตัดเฉพาะบนโคก แต่พื้นด้านล่างจะปล่อยเอาไว้ให้ยาวๆ ก่อนค่อยตัด เพื่อให้มีหญ้าปกคลุมดินบ้าง จนตอนนี้ มีหญ้าขึ้นจนเกือบเต็มพื้นที่ฟาร์มแล้ว ส่วนไหนที่แหว่งๆ มีแต่ดิน ก็จะตัดเอากิ่งไม้ ใบไม้ มาเกลี่ยวางให้ทั่วๆ พื้นที่ เพื่อทำตามที่พ่อสอน อย่าเปลือยดิน ดินไม่ร้อน จุลินทรีย์ก็มาอาศัยได้ เมล็ดหญ้าก็จะมาตกลงบนดิน ตามซอก ตามหลืบของใบไม้เหล่านั้น รอความชื้น ก็งอกเป็นต้นหญ้าขึ้นมา ดินก็จะกลับมามีชีวิต เป็นหน้าดินดีๆ สวยๆ เหมือนกับสวนอื่นๆ ได้
สภาพถนนหน้าฟาร์ม ยังคงเป็นลูกรังเช่นเดิม ไม่มีการพัฒนา ไม่มีความช่วยเหลือใดๆ ได้ยินมาว่า หน่วยงานที่มาจากการเลือกตั้งท้องถิ่น เค้างัดข้อกัน ฝ่ายนึงเสนอ อีกฝ่ายนึงเค้าล้ม เพราะกลัวว่า ฝ่ายเสนอจะได้หน้า การเลือกตั้งครั้งหน้า จะได้คะแนนเสียงเยอะ ความเสียหาย ความลำบาก ก็เลยตกกับคนตัวเล็กๆ ที่รอความช่วยเหลือกันต่อไป ฝนตกหนักๆ ถนนก็เละเป็นหลุม รถยนต์เล็กเข้าไม่ได้ ต้องรถกระบะยกสูงเท่านั้น พอหมดฝนถึงได้เอาลูกรังมาลง มาเทกลบหลุมให้บ้าง แต่ฝนใหม่มา มันก็จะกลับมาอีกแน่นอน
