เรื่องราวมันมีอยู่ว่า บ้านสวนที่ฟาร์มเพียร เป็นบ้านโครงเหล็ก สร้างแบบง่ายๆ เน้นประหยัดเงิน เป็นบ้านโครงเหล็กยกสูง เป็นใต้ถุน นั่งเล่นตอนกลางวัน ทำกิจกรรมสารพัด เย็นดีเหมือนกัน ทีแรกว่าจะยกพื้นเพียงแค่เล็กน้อย หนีน้ำท่วมพื้น และกลัวลมมากๆ แต่แรงเชียร์ของคนรอบข้างบอกว่า ทำไปแล้วใช้ประโยชน์อะไรไม่ได้เลย เตี้ยๆ แบบนั้นไม่ดีหรอก ก็เลยปรับขึ้นอีกนิดนึง แต่ต้องมุด เดินเข้าใต้ถุนตรงๆ ไม่ได้ ก็ไม่มีใครเห็นด้วยอีก บอกไหนๆ แล้ว เอาสองเมตรแล้วกัน เดินได้สบายๆ ก็เลยตกลงตามนั้นไป
หลายๆ อย่างภายในฟาร์ม ภายในสวนนี่ทำเองทั้งนั้น ลงมือเองหมด แต่พอมาถึงบ้าน ทำเองคนเดียวก็ไม่ได้ ถึงทำได้ ก็ลำบากมากๆๆๆ แผ่นซีเมนต์บอร์ดแผ่นนึงไม่ใช่เล่นๆ ตั้งเสาเหล็กเสาบ้านคงเดียวก็ไม่หมู วันนึงคงทำได้ไม่มาก ก็ต้องจ้างเหมากันไป จนเสร็จจบโครงการ ทั้งค่าของ และค่าแรง หมดไปคร่าวๆ คือ สามแสนกลมๆ ขาดเหลือไม่มาก ทั้งนี้ เพราะช่างช่วยลดค่าแรง ค่าเหมาลง เพื่อช่วยเหลือกันด้วย เนื่องจากงบมีจำกัด ไม่อยากให้เกินกว่าที่ตั้งไว้
บ้าน แม้ไม่สวย ไม่แข็งแรงมาก แต่มันมีความอบอุ่น คำว่าบ้าน สำหรับผม มันคือชีวิต ไม่ใช่ สิ่งของ ไม่ใช่ความสวยหรู สวยงามอะไร อยากสร้างบ้านให้แข็งแรง ให้สวยมากๆ แต่ตายไป บ้านก็ยังอยู่ตรงที่เดิม ทรุดโทรมลงไปตามเวลาไปเรื่อยๆ ไม่มีอะไรคงทนถาวร จำได้ว่าเคยอ่าน ประสบการณ์ของคนที่ไปทำงานรื้อบ้านอยู่ที่ญี่ปุ่น เค้าบอกว่า บ้านที่นั่น บางหลังสวยมาก เพิ่งสร้างไม่ได้ไม่นาน ยังอยู่ไปได้อีกนาน แต่เจ้าของบ้านบอกอยากรื้อ เปลี่ยนรูปแบบใหม่ เบื่อของเดิม หรือ ญาติผู้ใหญ่เสียไปแล้ว เหลือบ้านให้ แต่ไม่ชอบ ก็ทุบทิ้ง สร้างใหม่ แล้วบ้านคืออะไร? อย่าที่บอกครับ สำหรับผมแล้ว บ้าน คือ ชีวิต บ้านสวนที่สร้าง ก็เลยเอาความง่ายไว้ก่อน อยู่ได้ก็พอ ความชอบต่างๆ ค่อยปะติด ปะต่อเอาภายหลังได้
เมื่อค่าแรง ค่าเหมาถูก จะให้ช่างทำงานแบบใช้เวลานานมากๆ ช่างก็ไม่ไหวเหมือนกัน แม้ว่าเราจะบอกว่า เราขอเหมาสร้างบ้าน แต่ในใจนั้น ช่างเค้าจะประเมินระยะเวลาออกมาเป็นวัน แล้วคูณด้วยค่าแรง ออกมาเป็นค่าเหมา อยู่แล้ว มันไม่ผิดไปจากกันมากนักหรอก กับค่าแรงรายวัน เพียงแต่ คำว่า เหมา เราจะควบคุมค่าใช้จ่ายได้ดีกว่าตรงที่ว่า เราจะทำให้งานงอกไม่ได้เด็ดขาด ตกลงยังไงก็ต้องตามนั้น ถ้างอกตรงนั้นนิด ตรงนี้หน่อย จะถูกชาร์จหนักๆ ทีละอย่างๆ รวมหลายอย่าง ค่าใช้จ่ายมันจะเพิ่มแบบโหดมากทีเดียว
เมื่อจำนวนวัน จำนวนชั่วโมง ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว ในการทำงานของช่าง ดังนั้น งานอะไรที่ดูเหมือนจะเพิ่มเวลาการทำงาน ช่างจะปฏิเสธ หรือพยายามต่อรองให้เราเปลี่ยนใจ การอุดรอยต่อแผ่นซีเมนต์บอร์ด ก็ถูกกำหนด และถูกปฏิเสธเช่นกัน ช่างจะบอกว่า ลองไปถามดูซิ ว่าเค้าใช้อะไรอุดร่องรอยต่อ ถามที่ร้าน ร้านเค้าจะแนะนำ แต่ที่แน่ๆ ไม่เอาซิลิโคนนะ ไม่ทำให้ ทำแล้วมันเลอะเทอะ เสียเวลา เอาแล้วไง ตัวเลือกไม่มีแล้ว เหลือเพียงแค่ แด๊ป หรือ อะคริลิคยาแนว เพราะมันเช็ดได้
ในที่สุด ช่างก็บอก งั้นขอเลือกเอาเป็นปูนกาวก็แล้วกัน ซึ่งตัวผมเอง ยังไม่มีประสบการณ์กับแผ่นพื้นซีเมนต์บอร์ดแบบนี้ ก็ไม่รู้อะไรมากนัก รู้แต่ว่า ซิลิโคนน่าจะเหมาะที่สุด เพราะยืดหยุ่นได้ดี แต่ช่างบอกว่า ไม่เอา นั่นก็จบแล้ว ตกลงว่า ต้องเลือกใช้ ปูนซีเมนต์ ปูนกาวปูกระเบื้องอย่างที่ช่างต้องการ ซึ่งตอนทำบ้านมันเป็นช่วงปลายหนาว ต้นร้อน ยังไม่มีฝน ทุกอย่างมันดูดีไปหมด ผลปรากฏว่า ฝนมา สาดมาที่ระเบียง แล้วน้ำก็รั่วลงตรงรอยต่อที่เป็นเนื้อปูน ลงไปใต้ถุนบ้านเรียบร้อย สวยงาม ไหลเป็นทางเลยทีเดียว
โอเคร รู้ตัวแล้วว่า ปูนมันใช้ไม่ได้แน่นอน เพราะแผ่นซีเมนต์บอร์ดมันมีการยืด และหดตัวอยู่ด้วย แม้จะหนาถึง 20 มิลก็ตาม เมื่อเข้าร้อนแผ่นซีเมนต์บอร์ดหดตัวจากความร้อนจัดๆ ของฤดูร้อน ปูนกาว ที่ช่างใช้อุดรอยต่อแผ่นซีเมนต์บอร์ด มันไม่ยืดตัวตาม เหมือนกับซิลิโคน ทำให้เกิดเป็นรอยแยก เมื่อฝนมา น้ำก็ไหลลงไปด้านล่างได้หมดนั่นเอง เอาละ รู้แล้วว่า จะต้องเปลี่ยนมาเป็นซิลิโคน แต่ก็ยังอยากได้คุณสมบัติ ทาสีทับได้ เพราะต้องการทาเคลือบผิวพื้นปูน ซึ่งซิลิโคนมันทำไม่ได้ก็เลยเลือกใช้เป็น ลูกครึ่ง ซึ่งมียี่ห้อนึงขายอยู่ เป็นอะคริลิค ซิลิโคน ซึ่งผมก็ไม่รู้กระบวนการผลิตอะไรหรอกนะ แค่หยิบมาใช้ และเลือกเป็นแบบใส ซึ่งมันก็ใช้งานได้ดีนะ ยืดหยุ่นดี แต่ยังมีปัญหาตามมาอีก
ผ่านฝนมาได้เรียบร้อยดี เพราะหน้าฝน แผ่นซีเมนต์บอร์ดมันยืดตัว ทำให้ร่องมันสนิทกันดี แต่พอเข้าหน้าหนาวเท่านั้น แผ่นซีเมนต์บอร์ดมันเริ่มหดตัวอีก ทีนี้รอยต่อของแผ่นซีเมนต์บอร์ด บางจุด ก็แยกเป็นรูอีก ฝนในหน้าหนาว แม้จะมีน้อย แต่มันก็มี ทำให้น้ำไหลลงไปด้านล่างได้อีก รู้ตัวอีกทีก็ตอนแคะ เอายาวแนว อุดรอยต่อของเดิมออก ว่าเราผิดเอง ที่เตรียมพื้นผิว ชิ้นงานไม่ดี ขูดเอาเนื้อปูนกาวเดิมออกไม่หมดเอง ด้วยความเข้าใจว่า เซาะเป็นร่องลึกพอสมควรแล้ว อุดด้วยซิลิโคน(ลูกครึ่ง) ก็น่าจะอยู่แน่นหนาดี แต่ที่ไหนได้ เนื้อกาวซิลิโคน มันเกาะอยู่กับเนื้อปูนกาว แทนที่จะเกาะกับแผ่นซีเมนต์บอร์ดอย่างแน่นหนา ทำให้ตอนที่แผ่นซีเมนต์บอร์ดมันหดตัว เนื้อซิลิโคนที่มันเกาะกับเนื้อปูนกาว แน่น มันจึงดึงเนื้อปูนกาว ให้หลุดออกจากแผ่นซีเมนต์บอร์ด จนเป็นร่อง เป็นรอยแยก รอบนี้ผิดเอง ผิดเต็มๆ จริงๆ ครับ
เมื่อรู้สาเหตุที่แน่ชัดแล้ว จึงต้องหาวิธีแก้ไข ขูดเอาเนื้อปูนออกจากร่องให้หมด ให้เหลือแต่ขอบแผ่นซีเมนต์บอร์ดจริงๆ เท่านั้น จากนั้น ก็เอาใบเลื่อยเหล็ก มาขูดขอบด้านข้างของแผ่นซีเมนต์บอร์ดทั้งสองด้านให้สะอาด กะว่า เศษฝุ่นไม่เกาะมาก จนทำให้เนื้อซิลิโคน ติดกับเนื้อวัสดุไม่แน่นหนาอีก แล้วจึงยาแนวด้วยซิลิโคนลงไปใหม่ให้เต็มร่อง และไม่บางเกินไป ถ้าเต็มร่องได้จะดีที่สุด เพราะซิลิโคน มีปริมาณเนื้อวัสดุที่หนา เมื่อยืด หรือหดตัว ก็จะไม่หลุดออกจากผิววัสดุ ในที่นี้คือ ขอบของแผ่นซีเมนต์บอร์ดครับ
